تبلیغات

یگانه کتیبه تاریخ دار بنا در پایه شرقی سر در تاریخ 870 هجری قمری را نشان می دهد.
بنای این مسجد را به جهان شاه پسر قرایوسف ترکمان نسبت داده اند و گویا به سعی و اهتمام جان بیگم خاتون زن جهان شاه یا صالحه خاتون دختر این پادشاه بنا شده است. 
در کتیبه های موجود نام نعمت اله بن محمد البوال (نعمت الدین محمود نواب) دیده می شود. این شخص در بعضی منابع خطاط کتیبه و خوشنویس معروف معرفی شده است و در بعضی دیگر معمار بنا. 
سرکاری و نظارت ساختمان را عزالدین بن ملک در بان پادشاه بر عهده داشته است. 
جهانگردان و تاریخ نگاران بسیاری در نوشته های خود این بنا را توصیف کرده اند و شکوه و عظمت آن را ستوده اند. حافظ حسین کربلایی در نیمه دوم قرن دهم هجری قمری از این مسجد و منضمات آن دیدن کرده و درباره آن نوشته است : « … عمارتی است در کمال لطافت و نیکویی موسوم به مظفریه … » و بانی آن را همسر جهانشاه معرفی کرده است.
قاضی حسین میبدی (متوفی در دهه اول قرن دهم هجری) در منشات خود کتیبه خانقاه عمارت مظفریه را آورده است که در آن صالحه خاتون دختر جهان شاه آمده است. 
محمد علی خان تربیت این نوشته را در ضمن شرح حال جهانشاه در کتاب دانشمندان آذربایجان درج کرده است و در نتیجه عده ای از نویسندگاه تصور کرده اند که بانی همه عمارت مظفریه صالحه خاتون بوده است. 
مولف کتاب آثار باستانی آذربایجان در بحث مفصلی در این باره نوشته که از مضمون کتیبه و نوشته های حافط حسین کربلایی ، که در زمان آبادی مسجد و منضمات آن می زیسته است چنین برداشت می شود که ساختمان مسجد به همت همسر جهانشاه پایان یافته است و عمارت و قبه خانقاه با نظارت دختر جهانشاه بنا شده است. 
در نیمه اول قرن 11 هجری قمری ، کاتب چلبی و اولیا چلبی ، جهانگردان ترک ، و در نیمه دوم همین قرن تاورنیه و شاردن جهانگردان فرانسوی از این مسجد دیدن کرده اند.
تاورنیه در سفرنامه خود مسجد کبود را که در ان زمان خارج از شهر بوده ، بهتر و عالی تر از دیگر مساجد تبریز خوانده و نوشته است « … دو طرف بنا ، دو مناره یا برج خیلی بلند ، اما کم قطر ساخته اند.» او کاشی کاری های سطح داخل گنبد را چنین وصف کرده است : « … از کاشی های الوان مختلف گل و بوته دار موزائیک (معرق کاری) شده که در میان آن ها به تناسب جمله ها و آیات عربی گنجانیده و به قدری خوب به هم اتصال داده اند که گویا یک پرده نقاشی است. » 
بر اساس اطلاعات منابع بررسی شده ساختمان مسجد کبود در سال 870 هجری قمری به پایان رسیده است ولی احداث دیگر عماران وابسته به آن ادامه داشته است پس از قتل جهانشاه به دست اوزون حسن در سال 872 تکمیل بنا متوقف شده است در دوران حکمرانی سلطان یعقوب پسر اوزون حسن تبریز رو به آبادانی نهاد و به تکمیل بنای مظفریه توجه شد. 
بنای مسجد کبود در دوره های بعد به علت زمین لرزه و بی دقتی در نگهداری و بی اعتنایی به آبادانی ان لطمات و زیان های زیادی دید. گنبد مسجد و پوشش قسمت های مختلف آن و دیوار های مناره ها به مرور زمان فرو ریخت و طاق سر در شکاف برداشت. نادر میرزای قاجار در سال 1301 در توصیف کامل مسجد درباره گنبد خانه کوچک آن نوشته است : « … جمیع این مسجد با کاشی کبود یک رنگ … کاشی بری به طور آجر پنج ضلعی … کاشی کاری شده و روی کاشی را با آب طلا گل سازی و طرح اندازی نموده اند ولی از این تزئینات به جز مختصری بر روی طاق ورودی مسجد چیزی باقی نمانده است.» وی افزوده است که ازاره گنبد خانه کوچک متشکل از بیست و چهار قطعه سنگ مرمر است که سیزده پارچه در جای خود باقی و منصوب است و بقیه فرو افتاده و زیر خاک رفته است. 
در سال 1308 شمسی محمد علی خان تربیت سنگ های ازاره را از زیر خاک بیرون آورد و در جای خود قرار داد . همچنین حیاط مسجد را که به گورستانی ویران مبدل شده بود به صورت باغی سر سبز در آورد و آن جا گردشگاه عمومی شهر شد این محل بعد ها در سال 1337 تا 1341 هجری شمسی به دبستان و موزه تبدیل شد در سال های 1318 و 1319 هجری شمسی قسمت جلو خان و پشت سر در تعمیر شد تا از ریزش و خرابی بیشتر جلوگیری شود. 
در سال 1324 جمعی از مردم برای ساختن پایه مجسمه ستارخان چند قطعه از سنگ های مرمر ازاره را از مسجد خارج کردند در سال های 1328تا 1343 به تدریج طاق های اطراف محوطه گنبد خانه بازسازی و ساختمان پایه ها و دیوار های خارجی شبستان ها و طرفین سر در تجدید شد. و همچنین سنگ های بزرگ ازاره دیوار های خارجی تهیه و نصب گردید همچنین گنبد های مسجد در دوره ی اخیر بازسازی و گنبد اصلی به همت استاد رضا معماران به صورت دوپوسته میان دهی ساخته شده است. 
هم اکنون قسمت فوقانی مناره های مسجد تخریب شده است در قسمت پایین نشانه هایی از کاشی کاری های اولیه و در بالا آثار مرمت با آجر های جدید دیده می شود. بیش تر تزئینات کاشی کاری داخل مسجد بر اثر تخریب گنبد و عوامل جوی از بین رفته است.
تزئینات خارجی فقط در قسمت سردر باقی مانده و تنها دو یا سه لکه در جداره خارجی مسجد حاکی از منقش بودن دیواره های خارجی است.